Weledelgeleerde Dames

Tegenwoordig moet je alles met passie doen. Je kunt geen blad meer openslaan of het gaat over passie.   Met passie koken bijvoorbeeld. Nou heb ik een gruwelijke hekel aan koken, dus dat gaat echt nooit lukken.
Maar zo heb je koffie met passie, autorijden met passie, reizen met passie en leven met passie.
Wat een kul allemaal.
Wikipedia zegt over passie:” In het alledaags spraakgebruik wordt het woord “passie” ook als synoniem voor “overgave” of “met grote inzet” gebruikt.”
Met overgave, getver. Koffie met overgave…….
Kijk, ‘met grote inzet’ daar kan ik nog iets mee. Koken moet ik met grote inzet doen, anders smaakt het nergens naar. Maar met grote inzet autorijden?? Leven?
Leven we niet allemaal met grote inzet? Doen we niet allemaal op onze manier ons best om er wat van te maken? Om een plezierig, zinvol leven te hebben?
Kun je leven zonder inzet?
Ja, je kunt leven ‘op de automatische piloot’, dat kan. Zonder al te veel na te denken, van dag tot dag. Maar als je dat nu fijn vindt is dat toch ook prima? Waarom moet het allemaal zo hoogdravend? Er komen vanzelf tijden waarin je enorm met jezelf geconfronteerd wordt. Dat het leven opwindend, spannend en leuk is. Of verdrietig, angstig, moeilijk. Dat is in ieder mensenleven zo en een ieder moet daar zijn/haar weg in vinden. En dat gaat als bijna vanzelf met grote inzet!

Dat zelfde is het met werk. iedereen moet werk met passie hebben, heet het dan. Nou, eerlijk gezegd vind ik dat kul.
Natuurlijk is het fijn als je leuk werk hebt, waarin je kunt laten zien wat je kan, waarin je uitgedaagd wordt, je dingen leert, en gewaardeerd wordt. Maar dat kan niet vol-continue, een heel leven lang. Altijd zijn er momenten waarop het niet lekker gaat, dingen niet leuk zijn.
Soms is het heerlijk als iets vanzelf gaat, lekker voort kabbelt.
Soms is het nodig dat iets je de keel uit hangt, dat je ergens van baalt. Dat nodigt je uit tot het maken van stappen.
En soms zit er niks anders op dan te werken in die vervelende baan, gewoon omdat er brood op de plank moet komen. Da’s jammer, maar daar is eigenlijk ook daar niks mis mee.

Werken met passie, het is prachtig als het kan. Het is prachtig als je die passie, die gedrevenheid kan voelen in je werk. Maar het is geen noodzaak.
Soms ga je geloven, door al dat geleuter over passie,  dat wanneer je gewoon je werk doet, je van een mindere soort bent.
Kortom, weg met dat gezemel over passie. Gewoon leuk werk is goed genoeg.

Job Cohen treedt af. En nog geen dag later zijn er twee haantjes die het partijleiderschap opeisen. Ze staan te popelen. De een bij DWDD en de ander bij P&W. Ze buitelen over elkaar heen. Ze willen elkaar niet publiekelijk afmaken (dat komt nog) maar oh wat zijn ze gebrand op dat partijleiderschap. Wat een machtsvertoon, een gepronk met de veren.
En een dag later komt er nog een oude haan bij, Plasterk, die ook dat partijleiderschap opeist. Ook hij showt zijn, wat grijzere, veren en neemt het op tegen de jonge haantjes.

Maar waar blijven de kippen? Waar blijft bijvoorbeeld Albayrak? Gaan de vrouwen nu weer braaf zitten te wachten tot ze gevraagd worden? Of denken de vrouwen (weer) dat ze niet geschikt zijn, dat er geschiktere kandidaten zijn?
Dat zou je van PvdA-vrouwen toch niet verwachten?

Ik stel voor het spreekwoord te veranderen. Zodat we voortaan kunnen zeggen: “mannen zijn er als de haantjes bij” . Dat doet meer recht aan de werkelijkheid, helaas.

Ik zat gezellig met mijn dochter van 16 op de bank te kijken naar haar favoriete programma, Project Catwalk. Dat is een TV-programma waarin door een aantal Nederlandse fashion-ontwerpers wordt gestreden om de titel beste fashion-designer van Nederland.
En het aardige van dit programma is dat het toch met name gaat om het vakmanschap en de originaliteit die de ontwerpers laten zien. De ontwerpers die aan dit programma meedoen kunnen echt wat, kunnen een concept vertalen naar een concreet ontwerp en dat dan ook nog vakkundig maken, en dat is leuk om te zien.

Op een gegeven moment was er de keuze tussen Bjorn en Ellen. Een van beide moest afvallen. En op beiden was de kritiek dat de jury nog te weinig eigens had gezien van de ontwerper.
En vervolgens stelde ze aan beide ontwerpers de vraag, gaan we dat in het vervolg van de wedstrijd wel zien?
En,……. nu komt het………., Bjorn zegt iets in de trant van “ jazeker, ik weet nu hoe het moet, ik zal het laten zien”. En Ellen aarzelt: “ja, ik ben wel een beetje op de goede weg, ik weet nog niet precies wat mijn style is maar daar kom ik beetje bij beetje misschien wel achter, hopelijk tijdens deze wedstrijd, ik ga het proberen”.

Nou toen wist ik het!
Ellen viel af. Ik wist het zeker!
Ellen gaf namelijk de typisch vrouwelijke reactie. En die wordt niet gezien als capabel. Dat wordt niet geloofd. Door mannen niet en door vrouwen niet.

En inderdaad, de jury koos voor Bjorn ,of zoals ze zei: ‘we hebben onze keuze veranderd, we kiezen nu voor Bjorn’ !
Kortom, Ellen heeft het met haar typisch vrouwelijke reactie enorm verknald!
En de jury kon hier niet doorheen kijken.

Tja, en wiens schuld is dat nou?
Ik zal ze ‘ns effe bellen bij RTL5. Voor een workshopje gender-neutraal jureren.
Want die Ellen was gewoon 10x beter dan die Bjorn. Sorry dat ik het zeg, maar mijn dochter en ik waren het daar roerend over eens. En dat wil wat zeggen.

Ik was op een netwerkbijeenkomst van zo’n honderd zakenvrouwen uitgenodigd om SheConsult te presenteren. Meestal zijn zulke bijeenkomsten leuk. Ook nu was het leuk, er was een plenaire bijeenkomst met een bekende Nederlandse cabaretière.
We stonden allemaal in een grote kring om haar heen en ze maakte de ene grap na de andere. Over vrouwen die zo gecompliceerd zijn en mannen met geweldige ego’s. Je kent het wel.
Tot ze zei dat iedereen die minder verdiende dan 4.000 euro per maand moest gaan zitten.

De hele zaal ging zitten, op 5 vrouwen na.

Ik was verbijsterd.
Ten eerste omdat er kennelijk heel wat van die vrouwen zich voor een schijntje uit de naad werken. Maar nog veel meer omdat de vrouwen die bleven staan zich, zo leek het, een beetje schaamden.

We moeten nog veel leren. Ik wed dat als je deze vraag stelt aan een zaal met mannen, er geen man is die gaat zitten. Ze verdienen het echt, of ze bluffen.

Vrouwen en geld, dat is geen lekkere combi.
We schamen ons als we goed verdienen, of we komen er ruiterlijk voor uit dat we dat niet verdienen, dat we in feite onderbetaald worden.
Maar we geven het wel graag uit, toch? Alleen niet aan een dikke vette auto. Dat is dan in de ogen van mannen weer niet te verklaren.

Tja, en als je mee wilt doen in de mannenwereld, dan hoort daar, om mee te tellen, die auto en dat salaris bij. Of we dat nou leuk vinden of niet.

Dus, morgen allemaal naar de dealer, en zoek de grootste uit! En parkeer hem in het zicht van je collega’s of klant.

Van de week gaf ik een workshop over man/vrouw-verschillen voor een van onze opdrachtgevers. In de zaal zaten zo’n 20 dames en heren van een divisie, vanuit verschillende management-functies.
Ik had het over verschillen in gedrag en communicatie. En over dat uit steeds meer wetenschappelijk onderzoek blijkt, dat ons onderbewuste de beslissing neemt, en dat we dan achteraf de argumenten voor onze beslissingen erbij gaan zoeken.
Dat werkt tegen de benoeming van vrouwen op verantwoordelijke posities, omdat het onderbewuste altijd zal kiezen voor een man. De argumenten voor de keuze worden er dan achteraf bij gezocht.
Marieke van den Brink (RadboudUniversiteit) heeft dit bijvoorbeeld overtuigend aangetoond in haar proefschrift. Ik had een aardig filmpje van prof. dr. Ap Dijksterhuis over dat onderwerp dat dat nog eens onderstreepte.

Een van de dames was het er niet mee eens. Zij deed niet aan dat onderbewuste. Zij maakte alle keuzes zonder vooroordeel, op basis van argumenten, zei ze. Ze keek altijd naar de persoon zelf, en had geen vooroordelen. En wat ik deed was discriminatie. Belachelijk vond ze het en beende boos de zaal uit.

Maar natuurlijk, al die wetenschappers zijn knettergek. Onderbewuste bestaat niet. Ieder weldenkend mens kan gemakkelijk voorbij al zijn/haar vooroordelen kijken en iedere keer weer, volkomen alert en totaal onbevooroordeeld de medemens tegemoet treden.
Waar hebben we eigenlijk nog de spiegel van een Daila Lama voor nodig, of van Jezus, of Deepak Chopra, of NLP of een goede vriend? Overbodig toch? Gewoon afschaffen die hap.

Zucht.